Elk vogeltje zingt zoals het gebekt is.

Dat dit spreekwoord ook geldt in de muziekwereld behoeft niet veel uitleg. Elk instrument heeft zijn eigen karakter, zijn voorkeuren, zijn nukken...

In de traditionele kamermuziek zien we dat componisten toch vooral op zoek gaan naar gelijkenissen. Strijkkwartetten, blaaskwintetten en pianotrio's blijven netjes binnen de grote instrumentale families, een homogeen klankbeeld is het doel.

In de jaren twintig van vorige eeuw richtte Arnold Schönberg samen met zijn discipelen Alban Berg en Anton Webern het ‘Verein für musikalische Privataufführungen’ op. Deze concertvereniging nam bewust afstand van het officiële, conservatieve muziekleven. De programmatie bestond dan ook vooral uit recent werk dat van de grote podia geweerd werd. Omdat de Verein geen orkest ter beschikking had, ontstonden in die tijd een grote hoeveelheid arrangementen voor klein ensemble.

De strijkers van Het Collectief openen het nieuwe seizoen in Kasteel Cortewalle met drie meesterwerken voor viool en cello. Ook al zijn de werken van Ravel, Xenakis en Schulhoff alledrie in de twintigste eeuw gecomponeerd, toch zijn ze merkwaardig contrasterend, waardoor Wibert Aerts en Martijn Vink de kans krijgen om alle registers open te trekken, van verstilde poëzie tot vurige virtuositeit.